Wat was ik er goed in geworden: doorgaan.
Na verlies. Na een moeilijke periode. Terwijl ik zelf eigenlijk op was pakte ik de draad weer op. Ging terug naar werk en zette mijn betrouwbare “niet laten zien hoe ik me voel”-masker op. Zette mijn schouders eronder. Want dat “moet nou eenmaal”. Ik wist niet hoe het anders kon.
Totdat ik onderweg mezelf kwijt raakte. Ik leefde wel, maar het voelde… vlak en zwaar, alsof het licht was uitgegaan.
Wat is her-leven eigenlijk?
Het heeft jaren geduurd voordat ik me realiseerde: her-leven is niet “weer vrolijk zijn”. Het betekent ook niet alles achter je laten en opnieuw beginnen.
Met alles wat ik meeneem, heb ik geleerd dat her-leven na verlies is:
- Weer voelen dat je leeft
- Erkennen wat je hebt meegemaakt, zonder dat het je overspoelt
- Ruimte maken voor rust, adem en zachtheid
- Leren dragen op een manier die lichter voelt
Soms is het niet eens een groot verlies dat je onderuit haalt, maar de opeenstapeling van kleine dingen. De constante aanpassing. Het altijd sterk moeten zijn. Terwijl je lijf al lang probeert te zeggen:
“Stop. Luister. Ik kan niet meer.”
Her-leven begint in het lichaam
Veel mensen merken: “Ik loop vast. In mijn hoofd. In mijn lijf. In mijn leven.” Ze weten vaak niet precies waarom ze zich moe, gespannen of leeg voelen.
Daarom ben ik mijn massagepraktijk gestart. Ik geef massages waarmee je weer in verbinding komt met jezelf. Het resultaat is ontspanning, zodat je weer verder kunt. Soms duurt het een paar sessies voordat je echt kunt voelen wat ontspanning betekent. Misschien kom je weerstand tegen of voelt het spannend om toe te laten dat je ontspant. Het kan zijn dat ik dan mijn aanpak aanpas en bijvoorbeeld zachter ga werken, of korter. Ook kunnen we gaan ervaren wat bijvoorbeeld de Rebozo-doek met je doet.
Maar ik ben ervan overtuigd dat ook jij, net zoals ik heb ervaren, kunt her-leven. Want her-leven begint niet in je hoofd. Het begint in je lijf. In je adem. In dat kleine moment waarop je voelt: ik hoef even niks.
